Μία μικρή ιστορική αναδρομή και μία ενδεχομένως μεγάλη επαπειλούμενη κρίση.

ΑΠΟΨΕΙΣ
Μία μικρή ιστορική αναδρομή και μία ενδεχομένως μεγάλη επαπειλούμενη κρίση.

Η ΕΛΛΗΝΙΚH ΚΤΗΝΙΑΤΡΙΚH ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚH EΤΑΙΡΕΙΑ ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΕΙ: Η τέχνη του θεραπεύειν είναι πρωτίστως επιστήμη. Η ομοιοπαθητική είχε την τύχη να εφαρμοσθεί κατά τα πρώτα της βήματα από ιατρούς, οι οποίοι είχαν μελετήσει σε βάθος την ιατρική επιστήμη της εποχής τους. Στην πορεία της γνώρισε περιόδους ακμής και περιόδους παρακμής.

Μια από τις σοβαρότερες αιτίες της παρακμής της ήταν και η διακονία της από μη ιατρούς αλλά εμπειρικούς θεραπευτές. Κάποιοι από αυτούς είχαν αυξημένη νοητική ικανότητα, δεν τους δόθηκε όμως η δυνατότητα ή δεν θέλησαν να αποκτήσουν κάποιον ιατρικό τίτλο, ενώ άλλοι ήταν θεραπευτές χωρίς ουσιαστική ιατρική γνώση, που είδαν την ομοιοπαθητική ως μέσον πλουτισμού και εξάσκησης ενός παραϊατρικού επαγγέλματος. Αυτοί οι τελευταίοι την εξοβέλισαν στη σφαίρα του κομπογιαννιτισμού και όπλισαν την φαρέτρα των επικριτών της. Όμως ακόμη και οι ιατροί, μη ικανοί ομοιοπαθητικοί τις περισσότερες φορές της στέρησαν την επιστημονική εξέλιξη, γιατί αυτοί οι ίδιοι δεν μπορούσαν να εμβαθύνουν ερευνητικά στην ιατρική φυσιοπαθολογία και θεραπευτική λόγω ουσιαστικής έλλειψης γνώσεων σε βάθος. Η κτηνιατρική ομοιοπαθητική είχε την τύχη μέχρι τώρα να υπηρετηθεί αποκλειστικά από κτηνίατρους. H ιατρική και η κτηνιατρική ήταν και είναι δύο επιστήμες που υπηρετούσαν την Υγεία παράλληλα. Όμως, παρά το ότι συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις να διασταυρώνονται οι δρόμοι τους, πάντοτε υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός και ουσιαστικός διαχωρισμός κατά την άσκηση τους από τους ειδικούς επιστήμονες. Είναι γνωστό ότι το ενδιαφέρον για τις εφαρμογές των εναλλακτικών θεραπειών στην κτηνιατρική ανάγκασε πολλούς κτηνιάτρους να μελετήσουν τις μεθόδους αυτές μαζί με ιατρούς, οδοντιάτρους, φαρμακοποιούς. Στην πορεία οι κτηνίατροι βλέποντας τις δυσκολίες που παρουσίαζαν στην κτηνιατρική πρακτική εφαρμογή οι εναλλακτικές θεραπείες, ειδικότερα η ομοιοπαθητική, ο βελονισμός και η οστεοπαθητική, αναγκάστηκαν να στραφούν σε πλέον ειδικές σπουδές, που θα τους επέτρεπαν να εφαρμόζουν σωστά τις μεθόδους αυτές και στα ζώα. Ειδικότερα, ο τρόπος λήψης του ομοιοπαθητικού κτηνιατρικού ιστορικού τόσο στα ζώα συντροφιάς όσο και τα παραγωγικά ζώα και η σε βάθος γνώση της φυσιοπαθολογίας και συμπεριφοράς των διαφορετικών ειδών στα οποία καλούμαστε να χορηγήσουμε ομοιοπαθητική θεραπεία, δημιουργούν ανάγκες εξειδίκευσης, όσο και αν αυτό μπορεί να φαίνεται «προχωρημένο» για ένα τόσο μικρό χρονικό διάστημα εφαρμογής κτηνιατρικής ομοιοπαθητικής - μόλις 50 χρόνια περίπου . Σήμερα, σε ερευνητικά προγράμματα, επιστήμονες ιατροί και κτηνίατροι, συνεργάζονται για να ενισχύσουν και να αποδείξουν την επιστημονικότητα της ομοιοπαθητικής μεθόδου, η οποία συνεχίζει να δέχεται έντονη και μεροληπτική κριτική ακόμη και στις ημέρες μας. Γιατί άραγε τόσοι αλλοπαθητικοί επιστήμονες ‘’ασχολούνται’’ τόσο πολύ ειδικά με αυτήν την συγκεκριμένη διαγνωστική και θεραπευτική μέθοδο; Ποιος ξέρει; Εμείς οφείλουμε πάντως να επισημάνουμε ότι η έλλειψη ευρύτητας σκέψης δεν είναι χαρακτηριστικό μόνο της αλλοπαθητικής ιατρικής. Το «εσείς» και το «εμείς» κάποιοι θέλουν να το καλλιεργούν, τόσο στους αλλοπαθητικούς όσο και στους ομοιοπαθητικούς επιστημονικούς χώρους, με σκοπό να φυλάξουν και από τις δυο πλευρές τα κεκτημένα τους και όχι μόνον . Ποιοί ευνοούνται από έναν τέτοιο διαχωρισμό; Οι σκεπτόμενοι και των δυο πλευρών ας αναρωτηθούν και ας προβληματιστούν. Είναι απαραίτητο όμως οι ασχολούμενοι με την ομοιοπαθητική, να ερευνήσουν και να ξεκαθαρίσουν οι ίδιοι τις δικές τους ζώνες λυκόφωτος, τις δικές τους σκιές Είναι απαραίτητο οι ίδιοι οι ομοιοπαθητικοί ιατροί και κτηνίατροι να φωτίσουν τα σημεία εκείνα όπου η επιστήμη τους δεν υπηρετείται σωστά και δεοντολογικά, με αποτέλεσμα η υπόληψη της ομοιοπαθητικής να εκπίπτει τόσο ώστε, από επιστημονική μέθοδος διάγνωσης και θεραπείας για ανθρώπους και ζώα, να χαρακτηρίζεται ως κομπογιαννιτισμός. Για όλες αυτές τις σκιές όμως είναι κρίμα και άδικο να ριχθεί το ανάθεμα στην ομοιοπαθητική. Δυστυχώς, κάποιοι άνθρωποι κάνουν το λάθος με ελαφρά την καρδία, ρισκάροντας να χαρακτηρισθούν και αυτοί οι ίδιοι κομπογιαννίτες, αλλά το χειρότερο να οπλίσουν και πάλι, όχι άδικα, αυτούς που είναι αντίθετοι στις εναλλακτικές θεραπείες. Δεν είμαστε τιμητές, όμως παρατηρείται δυστυχώς και στη χώρα μας το φαινόμενο ομοιοπαθητικοί ιατροί να χορηγούν θεραπείες σε ζώα - ζώα κυρίως συντροφιάς-, μια και στα παραγωγικά δεν φαίνεται να γίνεται κάτι παρόμοιο, ίσως γιατί οι ιδιομορφίες στην διάγνωση και στη θεραπεία δεν το επιτρέπουν ή γιατί δεν είναι τόσο «sic» η ενασχόληση με τον στάβλο. Γνωρίζουμε δυστυχώς ότι ορισμένοι ιδιοκτήτες ζώων συντροφιάς απευθύνονται στους ομοιοπαθητικούς ιατρούς τους και για τη θεραπεία των ζώων τους Αλήθεια με τι γνώσεις ανατομίας, φυσιολογίας, παθολογίας, και συμπεριφοράς των ζώων - κατά είδος, φυλή, ηλικία, και φύλο - οι ιατροί ανθρώπων χορηγούν τα κατάλληλα φάρμακα; Υπάρχει όμως τα τελευταία χρόνια και ένα άλλο επικίνδυνο φαινόμενο κατά το οποίο και κτηνίατροι εξασκούν την ομοιοπαθητική σε ανθρώπους, δηλαδή λαμβάνουν ανθρώπινο ομοιοπαθητικό ιστορικό, προχωρώντας στη χορήγηση ομοιοπαθητικών φαρμάκων. Έχουμε πληροφορηθεί επίσης, ότι υπάρχουν και διαφημιστικές καταχωρήσεις – ελπίζουμε η πληροφορία να είναι λανθασμένη - όπου κτηνίατροι φέρουν τον τίτλο του ομοιοπαθητικού ιατρού χωρίς να έχουν πτυχίο ιατρικής!. Η ΕΚΟΕ, ως Κτηνιατρική Ομοιοπαθητική Εταιρεία που ο σκοπός της είναι η μελέτη και η εφαρμογή της ομοιοπαθητικής στα ζώα, οφείλει να παρέμβει. Διαχωρίζει τη θέση της και καταδικάζει απερίφραστα τέτοιου είδους δραστηριότητες, οι οποίες πέραν της ατομικής ευθύνης των επί μέρους προσώπων που τις ασκούν, θέτουν σε κίνδυνο, την σοβαρότητα, την αξιοπιστία και την νομιμότητα του συνόλου των κτηνιάτρων. Στη συνέχεια οφείλουμε κατά πρώτον να επιστήσουμε την προσοχή σε όλους τους συναδέλφους κτηνιάτρους, ενημερώνοντας τους ότι η ομοιοπαθητική στα ζώα θα πρέπει να εξασκείται μόνο από κτηνίατρους που έχουν μελετήσει ομοιοπαθητική. Και καλό θα ήταν οι κτηνίατροι να έχουν άποψη όταν ερωτώνται από τους ιδιοκτήτες ζώων συντροφιάς, και φυσικά να μην αφήνουν ασχολίαστο το γεγονός, όταν ιατροί γίνονται θεράποντες ζώων. Οφείλουμε κατά δεύτερον να επιστήσουμε την προσοχή σε συναδέλφους μας κτηνίατρους που θέλουν να ασχοληθούν με την ομοιοπαθητική, υπενθυμίζοντας τους ότι η εις βάθος γνώση της μεθόδου αυτής, όσο πλήρης και να είναι, δεν τους δίνει το δικαίωμα να θεραπεύουν ανθρώπους. Είναι αυτονόητο ότι έχουν όλοι τη δυνατότητα να συνεργάζονται με ομοιοπαθητικούς ιατρούς και να παραπέμπουν σε αυτούς ασθενείς, όταν τους ζητηθεί συμβουλή, αλλά τίποτε παραπάνω. Αν φυσικά θελήσουν να ασχοληθούν με την ανθρώπινη ομοιοπαθητική και την εφαρμογή της σε ανθρώπους σε επαγγελματικό επίπεδο, ας φροντίσουν να αποκτήσουν και πτυχίο ιατρικής . Η ΕΚΟΕ, θέλοντας να έχει ξεκάθαρες απόψεις, θεωρεί ότι οποιαδήποτε εναλλακτική θεραπεία θα πρέπει να εξασκείται από τους γνωρίζοντες σε βάθος τόσο αυτήν, όσο και ταυτόχρονα την συμβατική ιατρική ή αντίστοιχα την κτηνιατρική επιστήμη. Η ελεύθερη επιλογή του ιατρού, του κτηνίατρου και του είδους της θεραπείας είναι αναφαίρετο δικαίωμα των ασθενών και των συνοδών τους. Την ευθύνη όμως για την καλή εφαρμογή της όποιας θεραπείας την έχουν εκείνοι που την εφαρμόζουν, σύμφωνα με την επιστημονική τους κατάρτιση και το επαγγελματικό τους δικαίωμα. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η Ε.Ε ορίζει σε κοινοτικές οδηγίες τα ομοιοπαθητικά σκευάσματα ως φάρμακα, με συνέπεια να είναι υπεύθυνοι για την όποια συνταγογράφησή τους αποκλειστικά οι θεράποντες ιατροί – κτηνίατροι – οδοντίατροι. (Ας σημειωθεί ότι οι φαρμακοποιοί δεν συνταγογραφούν...) Η εφαρμογή των εναλλακτικών θεραπειών στην χώρα μας είναι δυστυχώς νομικά ακατοχύρωτη, αλλά αυτό δεν μειώνει τις ευθύνες των ασκούντων αυτές, αντιθέτως μάλιστα τις αυξάνει. Η ΕΚΟΕ οφείλει να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου. Δυστυχώς είναι πολλή λεπτή η διαχωριστική γραμμή που υπάρχει ανάμεσα στη τέχνη του θεραπεύειν έχοντας γνώση της επιστήμης, και στην ανεύθυνη κομπογιαννίτικη πρακτική. Ας θυμηθούμε τον Αμερικανό ομοιοπαθητικό ιατρό Κεντ, που εντοπίζοντας έγκαιρα το πρόβλημα στις αρχές του 20ου αιώνα, σε μια εποχή με έντονες διαμάχες, όχι μόνο μεταξύ ομοιοπαθητικών και συμβατικών ιατρών αλλά και μεταξύ των ίδιων των ομοιοπαθητικών (ιατρών ή μη) αναφέρει: Για να εφαρμοσθεί σωστά η τέχνη της θεραπείας πρέπει ο γιατρός να γνωρίζει καλά την επιστήμη, αλλιώς κινδυνεύει να εξοβελιστεί στη σφαίρα του κομπογιαννιτισμού.

Το Δ.Σ της ΕΚΟΕ: Κατερίνα Λουκάκη, κτηνίατρος,Πρόεδρος Μαρία Χατζηπέτρου, κτηνίατρος, Γραμματέας Γεωργία Κιρκιλέση, κτηνίατρος,Ταμίας